بهار من گذشته شاید ...

نه در هفتاد ساله گی که در بیست و هفت ساله گی، میانه ی دو هیچ و پا در هواتر از همه ی لنگ های هوا رفته ی رفیقانِ سَرِ چهار راه در جایی حوالیِ هیچ کجا با «معینی کرمانشاهی» این همان می شوم و می گویم : «بها